ഈയിടെ എന്റെ മക്കളിലൊരാൾ എന്നോട് ലളിതമെങ്കിലും മനോഹരമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: “ഡാഡി , ഡാഡി എങ്ങനെയാ സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ പഠിച്ചത്?”
ആ ചെറിയ ചോദ്യം എന്റെ ഉള്ളിലെ ഓർമ്മകളുടെ വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു. 55 വർഷത്തിലേറെയായി ഞാൻ അമേരിക്കയിൽ താമസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആ നിമിഷം മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും എന്റെ ജന്മനാടായ കേരളത്തിലെ അനിിക്കാട് ഗ്രാമത്തിലെ പൊടിനിറഞ്ഞ വഴികളിലെത്തി. ലാളിത്യവും വിനയവും ദൈവാനുഗ്രഹവും നിറഞ്ഞ ആ പഴയകാലം ഞാൻ ഓർത്തെടുത്തു.
1940-കളിൽ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം ഞങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള വസ്തുവകകളെ ആശ്രയിച്ചായിരുന്നില്ല. പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലാം തികഞ്ഞതുപോലെയായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസത്തിനും ഞങ്ങൾ ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിച്ചു. ഇന്ന് മക്കൾ എന്തിനാണ് ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചതെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ചിരി വരാറുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ അത് അവരുടെ ജിജ്ഞാസയാകാം, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങി എന്ന് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴിയാകാം.
ഞാൻ ജനിച്ചത് ‘കാളവണ്ടി യുഗ’ത്തിലാണെന്ന് എന്റെ മക്കളും പേരകുട്ടികളും അറിയണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ മോട്ടോർ വാഹനങ്ങളില്ല. സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ പറ്റിയ നല്ല റോഡുകൾ പോലുമില്ലായിരുന്നു. ഇടുങ്ങിയ മൺപാതകളിലൂടെ കന്നുകാലികൾ വലിക്കുന്ന കാളവണ്ടികൾ മാത്രമായിരുന്നു അന്നത്തെ ഏക യാത്രാസൗകര്യം. ഇന്ന് കേരളത്തിൽ കാളവണ്ടികൾ അപൂർവ്വ കാഴ്ചയാണെങ്കിലും ഉത്തരേന്ത്യൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും അവ കാണാറുണ്ട്.
കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു സൈക്കിൾ കണ്ട ഓർമ്മ പോലും എനിക്കില്ല. സ്കൂളിൽ പോകാനും പള്ളിയിൽ പോകാനും കിലോമീറ്ററുകളോളം ഞങ്ങൾ നടക്കുമായിരുന്നു. ആ നടത്തം ഞങ്ങളെ ആരോഗ്യവാന്മാരാക്കി എന്ന് മാത്രമല്ല, ക്ഷമയും സഹിഷ്ണുതയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
എനിക്ക് 19 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി ഒരു സൈക്കിൾ തൊടുന്നത്. 1962-ൽ ഹൈസ്കൂൾ പഠനം കഴിഞ്ഞ്, മധ്യപ്രദേശിലെ ഭിലായ് സ്റ്റീൽ പ്ലാന്റിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന എന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ ബേബിച്ചായന്റെ (സി.വി. സ്കറിയ) അടുത്തേക്ക് ഞാൻ പോയി. അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു സൈക്കിൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ജോലിക്ക് പോകാൻ അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏക ആശ്രയം. എല്ലാ വൈകുന്നേരവും ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ പൊടിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ സൈക്കിൾ ഞാൻ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി എണ്ണയിടുമായിരുന്നു. അതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യത്തെ അനുഭവം.
വൃത്തിയാക്കൽ കഴിഞ്ഞാൽ വീടിനു ചുറ്റും അത് തള്ളിക്കൊണ്ട് നടന്ന് ബാലൻസ് ചെയ്യാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. അത് പഠിക്കാൻ സഹോദരൻ എനിക്ക് അനുവാദം നൽകി. അതേ കെട്ടിടത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന കൊൽക്കത്തക്കാരനായ ഒരു യുവാവ് ക്ഷമയോടെ എന്നെ പഠിക്കാൻ സഹായിച്ചു. പലതവണ ഞാൻ വീണു, എങ്കിലും ദൈവകൃപയാൽ പരിക്കുകളൊന്നും പറ്റിയില്ല. ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ പഠിച്ചു. എനിക്ക് അതൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു, ആ സന്തോഷം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം കോളേജ് പഠനത്തിനായി (1971–1974) ഞാൻ അമേരിക്കയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, സൈക്കിൾ വീണ്ടും എന്റെ വിശ്വസ്ത കൂട്ടുകാരനായി. പഠനം കഴിഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയിൽ നിന്ന് 16 ഡോളറിനാണ് ഞാൻ അത് വാങ്ങിയത്. ഒരു കാർ വാങ്ങാനോ പരിപാലിക്കാനോ ഉള്ള സാമ്പത്തികശേഷി അന്ന് എനിക്കില്ലായിരുന്നു. പെൻസിൽവാനിയയിലെ ഒരു സുഹൃത്ത് എനിക്ക് ഒരു ‘ഫോർഡ് ഗാലക്സി’ കാർ സൗജന്യമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്തെങ്കിലും പ്രാർത്ഥനാപൂർവ്വം ഞാൻ അത് നിരസിച്ചു. കാരണം അതിന്റെ ചെലവുകൾ താങ്ങാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
മൂന്ന് വർഷത്തോളം മഞ്ഞിലും മഴയിലും വെയിലിലും ആ സൈക്കിൾ എന്നെ ക്ലാസ്സുകളിലും പള്ളിയിലും ജോലിസ്ഥലത്തും എത്തിച്ചു. അതിന് പെട്രോളോ ഇൻഷുറൻസോ വേണ്ടായിരുന്നു. പഠനം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചെറിയൊരു ലാഭത്തിന് ഞാൻ അത് വിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ന് എന്റെ ഗാരേജിൽ ഒരു സൈക്കിൾ ഇരിപ്പുണ്ട്, പക്ഷേ വർഷങ്ങളായി ഞാൻ അത് ഉപയോഗിക്കാറില്ല. ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാറിലാണ് യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. എങ്കിലും 1962-ൽ സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ പഠിച്ച ആ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും എനിക്ക് വിലപ്പെട്ടതാണ്.
കേരളത്തിലെ മൺപാതകളിൽ നിന്ന് അമേരിക്കയിലെ ഹൈവേകളിലേക്ക് ദൈവം എന്നെ എത്രത്തോളം നയിച്ചു എന്ന് ആ കുഞ്ഞുചോദ്യം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. വിശ്വാസത്തോടെ കിലോമീറ്ററുകളോളം നടന്ന ആ
പഴയ കുട്ടിക്കാലത്തിലേക്ക് എന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുപോയതിന് എന്റെ മക്കളോട് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു.
ആ യാത്രയോടും, കഷ്ടപ്പാടുകളോടും, എന്നെ എല്ലാം ഓർമ്മിപ്പിച്ച ആ ചോദ്യത്തോടും ഞാൻ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
